به سر شوق سر کوی تو گیرُم
به دل مهر مه روی تو گیرُم

بت من کعبه من قبله من
تویی هر سو نظر سوی تو گیرُم

.....

بلات به جونُم
نامهربونُم
داغت نبینُم.................داغت نبینُم

اما من!

چه دردآور است از من سخن گفتن!

همچون سايه ي لرزان پاره ابري رهگذر ،

بر سينه تافته ي غربت اين كوير ،

افتاده ام و مينگرم تا در زير اين آسمان ،

كسي هست كه بار سنگيني را

كه بر دوش هاي خسته و فرتوت اين كلمات نهاده ام

مردی تخم عقاب پیدا کرد و آن را در لانه ی مرغی گذاشت.

عقاب با بقیه ی جوجه ها از تخم بیرون آمد و با آنها بزرگ شد.

در تمام زندگیش،او همان کارهایی را انجام داد که مرغ ها

می کردند؛ برای پیدا کردن کرم ها و حشرات، زمین را می کند و

قد قد می کرد و گــاهی با دست و پا زدن بسیــار، کمی در

هوا پرواز می کرد.سال ها گذشت و عقاب خیلی پیر شد.

روزی پرنده ی با عظمتی را بالای سرش بر فراز آسمان ابری دید.

او با شکوه تمــام بر خلاف جریان شدید بـاد پرواز می کرد.

عقاب پیـر بهت زده نگاهش کرد و پرسید:« این کیست؟»

همسایه ای پاسخ داد:« این یک عقاب است...سلطان پرندگـان.

او متعلق به آسمان است و ما زمـینی هسـتیم.»

عقاب مثل یک مرغ زندگی کرد و مثل مرغ مرد.

زیرا فکر می کرد  یک مرغ است.

حرفها بر سر دلم عقده کرده است
شش روز است نگذاشته اند حرف بزنم
می خواهم گوشه ای بنشینم و کمی تنها باشم
حرف بزنم‌‌، بنويسم، بگويم.
انگشتهايم خميازه مي كشند.
بايد بنويسم.
اين حرفها را نميشود تحمل كرد،
بيشتر از اين در دل نگه داشت،
ورم مي كند و رنجم مي دهد،
ميروم.
كجا بروم؟؟؟
كجا بروم كه از شر احوال پرسي در امان باشم؟؟؟؟؟

((گل زرد, گل سرخ, و غنچه ای که اميدی در دل خود بسته است و دارد باز ميشود.خيلی به اين غنچه فکر مي کنم, خيلی, ساعتها,شبها و . . . هميشه, به اميدش, به آينده اش و به انسانهايی دلهاشان به او شبيه است و شايد سرنوشتشان هم با او يکی است و از خود هميشه مي پرسم :

آيا اين غنچه باز مي شود و مي شکفد؟ آفتاب روشن و گرم آسمان بر قلب بسته و تنگش خواهد تابيد؟ نسيم بهار گلبرگ هايش را نوازش خواهد داد؟ بلبلی به شوق ديدارش برای او آوازهای عاشقانه خواهد خواند؟ و بالاخره پروانه ای برسرش خواهد نشست و قطره پاک بارانی و شبنمی در دهانش خواهد چکيد؟

نمي دانم, هيچ چيز نمي دانم و اين گل زرد و گل سرخ هم در انتظار او هستند و نگران سرنوشت او. آيا می پژمرد و بر باد می رود و يا می شکفد و زندگی می کند؟ هيچ نمی دانم .و تمام نگرانی من همين است, اما اواخر اسفند است و فروردين نزديک, بوي بهار دلم را اميدی ميدهد. می گويند در بهار همه غنچه ها باز مي شوند؛ راست است؟))

ولی تا به امروز اسفند ها, فروردين ها و بهار های زيادی گذشته و هنوز هم آفتاب روشن و گرم آسمان بر قلب بسته و تنگ غنچه نتابيده, نسيم بهار گلبرگهايش را نوازش نداده و بلبلی به شوق ديدارش برای او آوازهای عاشقانه نخوانده, و ای کاش فقط همين بود, بادهای سهمگين و طوفانهای خشمگين، تازيانه ها بر تن رنجور اين غنچه زده اند و داغها بر دلش نهاده اند, حالا ديگر آن گل زرد آن گل سرخ هم ديگر نيستند, که ای کاش بودند, بودند و تکيه گاهی برای اين غنچه و غنچه های ديگر مي شدند.

اما هنوز هم باغی هست و هنوز هم غنچه هايی پابرجا, اميد به شکفتن دارند و تمام مسأله هم همين است "بودن", بودنی مقاومتر, صبورتر, آگاهتر و عاشقتر از هميشه.

به اميد روزی که آفتاب مهربان و گرم خورشيد بر قلب زيبای غنچه بتابد

به اميد روزی که نيسم بهاری گلبرگهای لطيف غنچه را نوازش دهد

به اميد روزی که قطره پاک بارانی و شبنمی بر دهان پر خون غنچه بچکد

به اميد آزادي، آزادی از بند بادها و طوفانها

و به اميد . . .

به اميد آن روز هنوز هستيم، مقاومتر، صبورتر، آگاهتر و عاشقتر از هميشه.

                           
                                   دور گردون گر دو روزي بر مراد ما نرفت

                                   دائما يکسان نباشد حال دوران غم مخور

این مطلب و دو مطلب قبلی را از سایت حس غریب برداشته ام.

اين همه ويران ،
برای اين همه درد ،
نمی شود كه پريشان نبود و گريه نكرد! ...

صدای فاجعه می آيد! ...
به خون نشست زمين! ...

ز عشق چه پرسی؟! ...
كه قهرمانان در مسلخ اند و جمله اسير! ...

بيا به ياد عزيزش كنار هم بنشينيم ،
و با صدا به بلندای آسمان ،
به سرخی سپيده دمان ،
نام بزرگش را فرياد كنيم! ...

نام آن خورشيد به خون تپيده ،
آن نخل بارور ،
آن پير خرد! ...

نمی شود كه پريشان نبود و گريه نكرد! ...

عمرم همه در ناليدن بر باد رفت

و زندگي ام همه در جرعه نوشيدن، بر آب!

و اكنون بر لب بحر فنا منتظرم.

بتم شكسته، اسماعيلم ذبح شده،

برج نورم خاموش و مناره ي معبدم دود زده،

در اشغال فرزندان قابيل،

در توليت خواهر گرگ!

و من شرمگين و پريشان،

در اين انديشه ی دردآور

كه ساعتي ديگر

" كه آفتاب بر قله ي مغرب فرو ميشكند،

و تو روح دردمند من، به سراغ من مي آيي

تا كوزه هايي از آب هاي سرد و خوشگوار چشمه ساران پاكِ

سپيده دم هاي دور دست را

از دست من بگيری،"

.

.

.

با چه رويی در را به روی تو بگشايم؟

اي قوم به حج رفته كجاييد كجاييد

معشوق همينجاست بياييد بياييد

معشوق تو همسايه ي ديوار به ديوار

در باديه سرگشته شما در چه هواييد

گر صورت بي صورت معشوق ببينيد

هم خواجه و هم خانه و هم كعبه شماييد

ده بار از آن راه بدان خانه برفتيد

يك بار از اين خانه بر اين بام بياييد

آن خانه لطفيست نشانهاش بگفتيد

از خواجه آن خانه نشاني بنماييد

يك دسته ي گل كو اگر آن باغ بديديد

يك گوهر جان كو اگر از بهر خداييد

با اين همه آن رنج شما گنج شما باد

افسوس كه بر گنج شما پرده شماييد

((... و اگر خفه ام کنند، سازش نخواهم کرد

و حقيقت را قربانی مصلحت نمی کنم و اما

آن قوم اگر موفق شوند که مرا, بردار کشند

و يا همچون عين القضاة شمع آجين کنند

و يامانند ژوردانو در آتش بسوزانند,

حسرت شنيدن يک آخ را هم بر

دلشان خواهم گذاشت ... ))

مونا شريعتی از خاطرات خود در روز خاکسپاری دکتر شريعتی در جوار حضرت زينب در سوريه مي گويد:

((سال 56 وقتی 6 ساله بودم معنای آن شعر سال پيش را که پدرم

مي خواند دريافتم:

در ميان طوفانها

هم پيمان با قايقرانها

گذشته از جان

بايد بگذشت از طوفانها

به نيمه شبها

دارم با يارم پيمانها

که برفروزم آتشها در کوهستانها

شب سياه سفر کنم

ز تيره ره گذر کنم

..........)

هنگامی که در تابستان سال 56 پس از شهادتش به سوريه رفتيم, در آن ازدحام عجيب ايرانی و عرب و مبارزين فلسطينی با آن چپيه های مرموز دريافتم که اتّفاقی افتاده است. احساس کردم که ديگر پدر, مسافرت نيست, بيمارستان نيست, زندان نيست و احتمالاً ديگر نخواهد آمد.از مادرم که آن روزها يک قهرمانِ دردمند بود, و سعی مي کرد مرا کمتر ببيند پرسيدم: ((بابا کجاست؟ مسافرت است؟)), گفت: ((آره)), گفتم: ((بيمارستان است؟))

گفت: ((آره!)). با ذهن کودکانه ام حقيقتِ دردناک پشت اين دروغ را دريافتم. کاغذی خواستم و با مدادی که يکی از دوستان به من داد, بابا علی را کشيدم, کلّه اش را با چند عدد مو بر آن و دهان و چشمان هميشه خندانش را. در حرم حضرت زينب (ع) به من گفتند که آن چمدان چوبيه پدرت است, روی آن بگذار, رفتم و گذاشتم ...

مردم گريستند, فهميدم چه شده. ديگر از کسی نپرسيدم و تا سالها نخواستم بپرسم. فقط يکبار سارا گفته بود:بعضی ها هميشه هستند هرچند که با ما نباشند... اين کافی بود چون بابا علی هميشه بود!))